وظایف منتظران حقیقی

وظایف منتظران حقیقی

وظایف امّت، نسبت به مهر بیکران، امام زمان علیه السلام

ما معتقدیم که مردم نسبت به امام زمان خود وضایفی بر عهده دارند و می بایست بدان ها عمل کنند. این تکالیف که بر دوش مردم هر زمان نسبت به امام شان است، از مهمترین عباداتی است که خدای متعال از بندگان خواهان است. شیعیان افتخار دارند که در زمینه ی عمل به این وظایف نسبت به تمام فرقه ها و گروه های دیگر امتیاز دارند.
البته شیعیان نیز در عمل به وظایف خویش دارای درجاتند. برخی از آنها پیشرو و مایه ی مباهات بشرند و برخی دیگر دچار ضعف در عمل هستند. اگر چه این دسته از شیعیان در ادای وظایف خود نسبت به امام زمان(عج) کم و کاست دارند، با این حال یقین داریم که حتی همین دسته از شیعیان با دیگرانی که امام را نمی شناسند و امامت را از آن او نمی دانند و حتی گاهی وجودش را انکار می کنند، قابل مقایسه نیستند.
شیعه در مقام عمل هرچه باشد، ویژگی اش این است که در مقام ایمان از دیگران کامل تر است و بدین لحاظ هر شیعه ای باید به تشیع افتخار کند. سزاوار است که دیگر طالبان سعادت نیز از این بابت به شیعه شدن رغبت ورزند. پس از تکمیل و تصحیح ایمان است که عمل صالح ارزش می یابد و خداوند عمل صالح را از غیر مؤمن نمی پذیرد. حدای متعال در آیات فراوانی از قرآن به دو رکن ایمان و عمل صالح در کنار هم اشاره کرده و به شکل نمایانی ایمان را شرط قبول عمل صالح و مقدم بر آن ذکر فرموده است.
در میان اعمال صالح نیز اعمالی که مربوط به خود خداست، مانند نماز و اعمالی که مربوط به خلیفه ی اوست، برترین اعمال به شمار می روند.
در ادامه با برخی از این اعمال صالح که بیانگر وظایفمان نسبت به حجت حیّ پروردگار است آشنا می شویم

الف- شناخت امام زمان(عج)

بر همه ی مردم واجب است که امام زمان خود را بشناسند. این شناسایی شامل آگاهی از نام و همچنین آگاهی از برخی صفات و مختصات ویژه ی ایشان است. هر کس باید بداند که در زمبر همه ی مردم واجب است که امام زمان خود را بشناسند. این شناسایی شامل آگاهی از نام و همچنین آگاهی از برخی صفات و مختصات ویژه ی ایشان است. هر کس باید بداند که در زمان حاضر امامی از ناحیه ی پروردگار برای او تعیین شده، دقیقاً چه کسی است و نیز باید بداند که آن امام به عصمت و نگهداری الهی، از هر خطا و لغزشی پاک و مبرّا است و تمام آنچه که می کند و می گوید درست و صحیح است و بداند که او دارای علم و قدرت الهی است و از همه ی مردم زمان خود در تمام ابعاد برتر و داناتر است و نیز بداند که اطاعت از او بر همه واجب می باشد.

ب- اقتدا به امام زمان(عج) و اطاعت بی چون و چرا از ایشان

بر مردم واجب است که امام زمان خود را مقتدا، صاحب اختیار و ولیّ امر خود بدانند و از تمامی دستورهای ایشان اطاعت کنند، به آنچه ایشان از آن راضی است، عمل نمایند و از آنچه که ایشان نمی پسندد به شدّت دوری گزینند.رت امام زمان علیه السلام
بر شیعیان هر زمان واجب است که قصد زیارت امام خود را بکنند و در صورت امکان به زیارت ایشان بشتابند. یکی از حکمت های مهم همایش حج در هر سال، پیدا شدن زمینه ای برای دیدار با امام زمان است.
در روزگار ائمه ی گذشته، شیعیان برای زیارت امامشان تلاش های فراوان می کردند و از بذل مال و عمر و حتی امنیت شان در این راه دریغ نمی نمودند. به خصوص ایام حج، فرصتی بسیار مغتنم جهت دیدار با امام بود.
در روزگار غیبت گر چه باب زیارت جسم شریف امام زمان(عج) به کلی بسته نیست، توصیه به تلاش در جهت این گونه زیارت نشده است. در عوض بر عرض سلام و زیارت از راه دور تأکید شده است. ما در این زمان، به زیارت امام زمان توسط زیارات رسیده، همچون زیارت آل یس توصیه شده ایم.
بله، ضروری نیست که جهت زیارت امام و نجوا با ایشان، حتماً با زبان عربی با ایشان سخن بگوییم، باید بدانیم امام هر زمان با زبان یکایک امّت آشناست. البته در این میان ویژگی زیارت های مأثور در این است که حاوی مضامین زیبا، بلند و مورد پسند هستند.

ت- تمسک به امام زمان (ع)

بر امت مسلمان واجب است که جهت اصلاح تمام امور خویش به امام زمان خود مراجعه کرده، از ایشان کمک بگیرند. انجام این کار موکول به مراجعه ی حضوری جسمانی به محضر امام نیست، بلکه با توجه روحانی به روح قدسی امام نیز میسّر است.
به خصوص باید به یاد داشت که غیبت اما از شیعیانش، نه یک غیبت همه جانبه، بلکه تنها غیبتی جسمانی است؛ لذا در ایام غیبت نیز می توان به ایشان مراجعه کرده، از ایشان بخواهیم که ما را تحت اشراف و تربیت روحانی و معنوی خویش بگیرد. هر قدر این مراجعه و تمسّک بیشتر باشد، میزان استفاده ما از امام بیشتر خواهد بود.

ث- خیر خواهی نسبت به امام و مقدم داشتن ایشان بر خود

بر همه ی مسلمانان واجب است که خیر خواه امام زمان خود باشند و هرگاه او را در فشار و دچار گرفتاری دیدند، برای حل گرفتاری ایشان اقدام نمایند. حتی اگر در این راه، خود به سختی و فشار دچار گردند. به تعبیر دیگر مسلمانان باید به روزی مولای خود را به به روزی خویش ترجیح دهند و آسایش او را بر آسایش خود مقدّم دارند؛ زیرا او در نزد خدا قدر و ارج بیشتری دارد و سزاوار نعمت های بیشتر است و نیز به برکت اوست که نعمت های الهی به دیگران می رسد؛ بدین ترتیب امام بر گردن همه ی خلق حق دارد.

ج- دوستی و دشمنی به خاطر امام زمان

بر پیروان امام لازم است که حق محبت و دوستی را نسبت به ایشان به جا آورند. از شرایط دوستی با امام آن است که اولا دوستان و محبان او را به خاطر او دوست بدارند و از خطای آنان به حرمت محبت به مولا در گذرند و ثانیاً با دشمنان و منکران امام زمان خود دوست نباشند و از مخالفان او و طرفداران مخالفان آن حضرت برائت جویند.

چ- شاد کردن امام زمان و پرهیز از اندوه کردن ایشان

از راه های شاد کردن امام زمان، عبادت خدا و پیروی دقیق ازسنت پیامبر صلوات الله علیه و آله و اطاعت از اوامر ائمه علیهم السلام است. خداوند ما را در قرآن به این شیوه ی زندگی فرا خوانده و سعادت ما را نیز در این کار دانسته است. امام زمان هم از این جهت که حق خدا و رسول با اطاعت از ایشان ادا شود و هم از این بابت که ما با عمل به احکام دین به سعادت و قرب الهی برسیم، شادمان می گردد.
از دیگر راه های شاد ساختن امام زمان، هدیه دادن به ایشان است، وقتی می خواهیم به کسی هدیه دهیم، چیزی را به عنوان هدیه بر می گزینیم که شخص مورد نظر دوست دارد. بر هر شیعه لازم است که بداند امام او چه چیز هایی را دوست می دارد تا بتواند در شاد ساختن مولای مهربان خویش موفق شود. به عنوان یک اصل کلی باید دانست که در نظر امام معصوم ثواب های اخروی بسیار ارزشمند تر از هدایای دنیوی است. لذا هر شیعه می تواند به انجام کارهای خیر و مستحب رو کند و ثواب کارهای مستحب خود را به مولای خویش هدیه کند.
راه سوم از راههای شاد کردن امام زمان، شاد کردن دوستان ایشان است. در روایات آمده هنگامی که کسی مؤمنی را شادمان سازد، فقط او را مسرور نمی نماید، بلکه هم امام زمانش را و هم رسول خدا صلی الله علیه و آله را مسرور می سازد. رسیدگی به حال شیعیان از حسّاس ترین اموری است که مورد توجّه ائمه علیهم السلام بوده است.
آری، هر یک از شیعیان، برای شادمان نمودن امام و پرهیز از اندوهگین ساختن ایشان، باید همواره مراقب باشد که از گناهان بزرگ پرهیز کند و بداند آنچه او در میان جمع و حتی در پنهانی انجام می دهد، توسط ملائکه ی گماشته بر انسان ها نوشته می شود و هر هفته خبر و گزارش اعمال او به محضر رسول خدا و امام زمان عرضه می گردد و این علاوه بر اشراف جاری آن حضرت بر تمامی مردم است.
آن حضرت با دیدن عبادات و اعمال نیکوی شیعه ی خود شاد و با ملاحظه ی اعمال زشت و شنیع محبان خود دل آزرده و اندوهگین می گردد، به خصوص اگر ببیند که شیعیان در میان خود به خوبی رفتار نمی کنند. از خطاهای یکدیگر به خاطر خدا و رسول و به احترام امامشان نمی گذرند، در اصلاح یکدیگر نمی کوشند، اتحاد و انسجام خود را در اجتماع حفظ نمی کنندو از خویشتن نزد بیگانه شکوه می برند و بد می گویند. خطر این گونه رفتار ها تا به آن حد است که ممکن است نوعی ناشکری و واپس زدن نعمت ولایت به حساب آید و انسان را به کلی از نعمت ولایت اهل بیت و امام زمان محروم ساخته، از حریم تشیع خارج سازد. آنگاه است که انسان یکّه و تنها و بدون ولیّ الهی در وادی ضلالت وانهاده می شود.

ح- انتظار حکومت امام زمان و آمادگی برای حمایت از ایشان

عزّت، قدرت، حاکمیّت و فرمانروایی در سراسر جهان شایسته ی خدا، پیامبر خدا و امام برگزیده از جانب اوست. با این حال پس از رحلت رسول خدا به علت جاه طلبی منافقان، سکوت و بی تفاوتی مسلمانان، و حتی حمایت مردم سست ایمان از زورمداران، زمام قدرت و امر و نهی عمدتاً به دست خوبان شایسته و امامان برگزیده نیفتاد. به این ترتیب نه تنها خود مردم از عدالت و برکت حکومت ائمه بهره مند نشدند، خود آن بزرگواران که اصل و اساس خلقت و رکن و محور مخلوقاتند، بیش از دیگران در فشار و سختی قرار گرفتند.
ائمه علیهم السلام همواره به شیعه سفارش می کردند که به شرایط موجود دل خوش نکنند و همیشه منتظر روزی باشند که خداوند فرج و گشایش در کار آل محمّد ایجاد کند و به ایشان اذن جهاد با غاصبان و غلبه بر آنها بدهد.
بنا بر این بر همه ی شیعیان واجب است که روز و شب چشم به راه و منتظر قیام امام خود باشند، با خود نیت کنند که به محض آشکار شدن امام زمان و آغاز قیام ایشان، جان و مال و تمامی دارایی خود را فدای او سازند و در راه به حاکمیت رساندن ایشان از بذل خون خویش دریغ نکنند.
آری، هر شیعه ای باید از شرایط موجود جهان همواره اندوهگین و غصه دار و به وضعیت آینده خوش بین و امیدوار باشد، زیرا می بیند که مردم جهان قدر امام خود را چنانکه باید و شاید نمی دانند و او را بر خود ولایت و رهبری نمی دهند و زمام قدرت و فرمانروایی را در دست او نمی نهند و حتی کاری کرده اند که ایشان می بایست همواره در خوف، خفا و نا امنی به سر برد.

خ- دعا برای رفع اندوه و غربت امام عصر (عج)

وظیفه تمام مسلمانان است که نسبت به اندوه و غربت امام خود، متاثّر و غمگین باشند و از خداوند متعال، خالصانه رفع غربت و پریشانی ایشان را تمنّا کنند. به خصوص در روایات تاکید شده که برای تعجیل در فرا رسیدن فرجی که به به امام زمان علیه السلام وعده داده شده، زیاد دعا کنیم.
دعا، از مهمترین وظایف شیعه، در رابطه با امام زمان است و ما از خداوند می خواهیم که توفیق دعا برای امام زمان را پیش از پیش به ما عطا کند.
به امید روزی که به اذن پروردگار، ایام غیبت و غربت آن حضرت، سپری گشته، لبخند شادی بر لبان مبارکش نقش بندد.

عرفان

مطلب قبلیوظایف منتظران
مطلب بعدیموقعیت منتظران ظهور حضرت مهدی علیه السلام از سخن پیامبر صلی الله و علیه و آله

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید