رسالت منتظران حقیقی

رسالت منتظران حقیقی

رسالت منتظران حقیقی، صبر، مقامی بس ارجمند دارد، به بیان امام رضا علیه السلام :

«ما أحْسَنَ الصَّبْرَ وانْتِظارَ الفَرَجِ!… فَعَلَیکم بالصَّبْرِ». (۱) .
وه! چه نیکوست شکیبایی و انتظار فرج… پس بر شما باد به شکیبایی.
تاکتیک پیروز کننده «صبر»، همچون مکتب سازنده «انتظار» دچار تحریف و اتهام مخالفان دین شده، آن را مایه تسلیم و شکست و نشانه سستی و درماندگی پنداشته اند، در حالی که «صبر» «مقاومت» است و «استقامت». (۲) .
بنابراین، صبر کمینگاهی برای بسیج نیروها در نبرد سرنوشت عصر ماست، و شخص منتظر در این سنگر امکانات خویش را برای روز ظهور ذخیره می نماید، و از همین پناهگاه، به دشمن حمله ور می گردد. روشن است که لازمه پیروزی در چنین رزمی، غافل ماندن دشمن، مستور بودن سنگر، و مخفی گشتن پیکارگر می باشد. بنا به روایات ما، این منظور در سایه «تقیه» بدست می آید.

«ذوالقرنین» خطاب به مردمی که در خطر هجوم قومی فاسد بودند، گفت :

« فَأَعِینُونِی بِقُوَّهٍ أجْعَلْ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُمْ رَدْماً… فَمَا اسْتطَاعُوا أَن یَظْهَرُوهُ وَمَا اسْتَطَاعُوا لَهُ نَقْباً ». (۳) .
مرا با نیرویی یاری دهید، تا میان شما و ایشان سدّی بلند برآرم… که نتوانند بر فرازش روند، و نتوانند که شکافش دهند.
در تفسیر آیه فوق، حضرت صادق علیه السلام فرمود : تقیه، همانند آن دیوار استوار است ؛ چون بدان عمل کنی، نخواهند توانست که تو را نیرنگ زنند یا بر تو دست یابند. تقیه، دژی پایدار و بلند می باشد که میان تو و دشمنان خدا، سدّی نفوذناپذیر می گردد. (۴) .
اهمیت و جایگاه تقیه برای شیعیان در عصر غیبت حضرت مهدی علیه السلام به عنوان یک وظیفه، در حدی است که حضرت رضا علیه السلام فرمود :
«مَنْ تَرَکَ التَّقیَّهَ قَبْلَ خروجِ قائِمِنَا فَلَیْسَ مِنَّا». (۵) .
آنکس که بکلی دست از تقیه بشوید – پیش از آنکه قائم ما قیام کند – پس، از ما نیست.
فهم دقیق این بیان، نیاز به توضیح فراوان دارد، امّا مختصر و مفید آنکه : چون لازمه ظهور، آماده شدن گروه بسیاری از شیرمردان پارسا وکارآزموده، برای یاری و نصرت حضرت مهدی علیه السلام است، لذا شیعه باید بیش از هر چیز و پیش از هر کار، به فراهم ساختن این جنگاوران پاک و دلاور همّت گمارد، و برای تربیت آنان تلاش و کوشش نماید، و به هیچ بهانه نباید نیروی آنان را هدر داده و تلف کند. از سوی دیگر، دشمنان و بدخواهان درصددند تا به هزار و یک دسیسه و نیرنگ، قدرت شیعه را نابود سازند، و جمعیّت ما را از هم بپراکنند. و هویداست که در این میان، جز پنهان کاری و دشمن فریبی یعنی «تقیّه» چاره ای نیست.
نتیجه اینکه شیوه حفاظتی تقیه بمعنای «دست از تکاپو کشیدن» و «با بیگانه همدست گشتن» نیست، بلکه «پوشاندن تلاشها» و «خام کردن دشمنها» است، همانکه در علوم نظامی از آن به «استتار» و «غافلگیری» یاد می کنند. حضرت صادق علیه السلام در حدیثی، از این تاکتیک، تعبیر به «خباء» می فرماید :
واللَّهِ ما عُبِدَ اللَّهُ بِشی ءٍ أَحَبَّ إلَیْهِ مِنَ الخَباءِ.
قلتُ : وَمَا الخباءُ؟
قال : التَّقیّهُ. (۶) .
به خدا قسم، خداوند به چیزی محبوب تر از خَباء برای او عبادت نشده است.
عرض کردم : منظور از خَباء چیست؟
فرمود : تقیه.
خباء به این معانی آمده است :
۱ – خیمه ای که انسان را از دید دیگران یا وزش باد و ریزش باران و تابش آفتاب مصون می دارد.
۲ – لفاف بذر، مانند پوسته روی دانه گندم.
۳ – خاکستری که روی آتش را می پوشاند.
۴ – کاسبرگ گل. (۷) .
در تمام این معانی، مفهوم نگهداری و پوشش وجود دارد.
امّا دشمن از دو راه می تواند سدّ تقیّه را بشکافد، و به نقشه ها و برنامه های منتظران راستین دست یابد : یکی گفتار و دیگری کردار ؛ پس انسان چشم براه، زبانش را سخت مهار می کند، هر سخنی را به هرکس و هرجا و هر زمان نمی گوید و کمتر تظاهر خارجی به نبرد با دشمن می نماید.
از حضرت باقر علیه السلام پرسیدند : برترین شیوه ای که یک مؤمن در ایام غیبت می تواند داشته باشد چیست؟
فرمود :
«حِفْظُ اللِّسانِ ولُزُومُ البَیْتِ». (۸) .
نگهداری زبان و خانه نشینی.
در کلامی دیگر امام رضا علیه السلام، راه رهائی از فتنه های آخرالزمان را اینگونه می نمایاند :
«یأْتی عَلَی النَّاسِ زَمانٌ تکونُ العافِیَهُ فیه عَشْرَهَ أجزاءٍ ؛ تِسْعَهٌ فی اعتزالِ النّاسِ وواحِدٌ فی الصَّمْتِ». (۹) .
زمانی بر مردم آید که عافیت و به سلامت جستن در ده جزء است : نه دهم در کناره گیری از مردم است و یکی در خاموشی.
فراموش نکنیم که این کار آسانی نیست، بطوری که حفظ ایمان در آن دوران پر مخاطره را تشبیه کرده اند به اینکه کسی با کف دستش، تیغهای تیز درخت خارداری را چنان بتراشد که صاف گردد :
«المُتَمَسِّکُ فیها بِدِینِهِ کالْخارِطِ لِلقَتادِ بِیَدِهِ». (۱۰) .
اثرات چشمگیر تقیّه در نگهبانی از زندگی و حیات عقیدتی بر انسان متعهد در برابر دشمنان روشن و آشکار است.
در بیان گهربار دیگری از حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام در ذیل آیه « إنَّ أکْرَمَکُمْ عِندَ اللَّهِ أتْقَاکُمْ » (۱۱) این گونه از تقیه سخن می گوید :
«إنّ أکرَمَکُمْ عِندَ اللَّهِ أعمَلُکُمْ بالتَقِیَّهِ».
گرامی ترین شما نزد پروردگار، کسی است که بیشتر به تقیه عمل کند.
پرسیده شد : تا کی؟ ای فرزند پیامبر! فرمود :
تا روز تعیین شده که روز ظهور قائم ما اهل بیت است، پس هرکس قبل از قیام قائم ما تقیّه را ترک کند، از ما نیست. (۱۲) .
آن حضرت کلمه «اتقاکم» – پرهیزگارترین شما – را به تقیه کننده ترین وسخت چنگ زننده ترین شما بدان تفسیر فرموده اند؛ زیرا «اَتقاهُ» در لغت عرب دارای این معانی است : ترسانید او را، آگاهانیدش، دورش کرد، و جان او را از بدی نگهداشت.
از این رو، به دوری گزینندگان از گناه «مُتّقی» می گویند، و تقوی به معنی کوشش و کرداری است که موجب نگهداری و حفظ خود از عذاب می باشد. و آن کسی که از شرّ جنایت کاران و حیله و فریب کجروان دوری گزیند، خود فردی «متقی» است و عملی که موجب نجات از این شرّ و مکر و فریب گردد، «تقیه» خواهد بود.

پی نوشتها :

(۱) بحارالانوار، ج۵۲، ص۱۲۹ ح۲۳٫
(۲) انتظار بذر انقلاب، حسین تاجری، با اندک تغییرات.
(۳) کهف ۹۵:۱۸ و۹۷٫
(۴) تفسیر نور الثقلین، ج۳، ح۲۳۲٫
(۵) کمال الدین، باب ۳۵، ح۵٫
(۶) مکیال المکارم، ج۲، باب ۸، ح۱۴۷۲، به نقل از کافی.
(۷) المنجد، خ ب ء.
(۸) کمال الدین، باب ۳۲، ح۱۵٫
(۹) تحف العقول، ص۴۷۰، ح۳۵٫
(۱۰) مرآه العقول، ج۴، باب فی الغیبه، ح۱، به نقل از امام صادق علیه السلام.
(۱۱) حجرات ۱۳:۴۹٫
(۱۲) کمال الدین، باب ۳۵، ح۵٫

مطلب قبلیمراتب انتظار
مطلب بعدیفلسفه انتظار حضرت مهدی (عج)

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید