انتظار یا چشم به راه بودن

انتظار یا چشم به راه بودن

یکی از باورهای اساسی و بالنده و زیبا، باور داشتن ظهور مصلحی بزرگه. کسی که تلاش های شبانه روزی دیگر مصلحان و مشعل داران هدایت رو به ثمر می رسونه. او انسان ها رو نجات می ده. اون هم در روزگاری که بشر گرفتار کج روی ها و دل خوشی های زودگذر و فریبنده شده و در هاله ای از اضطراب و حیرت به سر می بره. به راستی، انتظار وجود چنین نجات بخشی دل های مرده رو زنده می کنه و مردم رو از ناامیدی نجات می ده.(۱)
انتظار یا چشم به راه بودن، امید داشتن به باز شدن گره ها و راه هاست. انتظار ظهور، یعنی تشکیل حکومت عدل جهانی و رسیدن به آزادی های فطری و منابع قدرت مادی و غیر مادی. این چشم به راهی، آرامش بخشه. انسان ها رو در برابر مشکلات و سختی ها مقاوم می کنه.می شه انتظار رو به دو صورت تعریف کرد: یکی از اون تعریف های سطحی و غیر واقعیه. افرادی که فکر می کنن باید شرارت و زشتی به تبه کاری همه جا رو فرا بگیره و نقطه مثبتی تو دنیا باقی نمونه.
برخی مردم اعتقاد دارن روزگاری می آد که محاسن و اعمال نیک به صفر می رسه و کسی به دنبال خوبی واصلاح و شایستگی نمی ره. اون وقته که حجت خدا قیام می کنه تا همه چیز رو تغییر بده. به این دلیل، سکوت در برابر جنایات و خیانت ها رو جایز می دونن. با این نظریه، حرکت اصلاحی همه آزاداندیشان و پیامبران زیر سؤال می ره؛ نه تنها از اون ها تمجید نمی شه، بلکه حتی سرزنش هم می شن.
با این فرض، حدود و مقررات اسلامی و انسانی که به نوعی در شایستگی اخلاق بشری نقش دارن، باید تعطیل بشه. غافل از اینکه این برداشت ها با هیچ کدوم از موازین الهی و انسانی و با هیچ یک از ادیان آسمانی سازگار نیست.
دومین تعریف، از انتظاری صحبت می کنه که جامعه و فرد رو به تحرک و سازندگی وا می داره. با چنین فرهنگی، افراد جامعه ای که در نظر داره برای گسترش عدل قیام کنه و اون رو جانشین محرومیت ها و تجاوزها و ستم ها قرار بده، باید تلاشی خستگی ناپذیر و حرکتی مداوم رو پی بگیره. برای همین لازمه در برابر همه ناپاکی ها و کج روی ها بایستد و زشتی ها و منکرات رو دفن کنه تا قیامی خداپسندانه داشته باشه. این انتظار، زمینه اجرای عدالت قائم آل محمد روفراهم می کنه. امام جعفر صادق (علیه السلام)، چنین انتظاری رو بهترین اعمالی می دونن و بر اون پافشاری می کنن.
رابطه جمعه و امام زمان(عجل الله التعالی فرجه الشریف)
فکر کردن به رابطه بین جمعه و امام زمان(عجل الله التعالی فرجه الشریف)ذهن رو درگیر می کنه. ولادتش روز جمعه بود. امامتش از روز جمعه آغاز شد. یکی از نام های ایشان جمعه است. تو روایات می خونیم که روز جمعه ظهور می کنه و بر همین اساس بوده که شیعیان از قدیم، حتی زمانی که حکومت دست دشمنان دین بوده، روز جمعه؛ خودشون رو برای پذیرش امام زمان آماده می کردن. گاهی سوار بر اسب می شدن و مسلح به بیرون شهر می رفتن و معتقد بودن چون امام زمان روز جمعه ظهور می کنه، باید آماده باشیم. همین طور مستحبه که امام جمعه، وقت ایراد خطبه به سلاح تکیه کنه. شاید به این دلیل که برای ظهور آماده باشه.(۲)

پی نوشتها :

۱-احمد زمانی، اندیشه انتظار؛ شناخت امام عصر و چگونگی حکومت جهانی صالحان، مؤسسه بوستان کتاب، ۱۳۸۷، ص۵۹٫
۲-مفید فیاضی، ذکر نور در حضور مشتاقان ظهور، انتشارات مسجد مقدس جمکران، چ۱، ۱۳۸۵، ص ۱۳٫

منبع:اشارات، شماره ۱۲۳
نویسنده: رقیه ندیری

مطلب قبلیزندگی بدون «انتظار»
مطلب بعدینشانه هاى عشق به حضرت مهدى(علیه السلام) چیست؟

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید