انتظار فرج‌ و ظهور منجی

انتظار فرج‌ و ظهور منجی

به‌ فرمایش‌ ائمه‌ معصومین‌، علیهم‌السلام‌، قائم‌ اهل‌بیت‌، مهدی‌، علیه‌السلام‌، است‌ که‌ واجب‌ است‌ در زمان‌ غیبتش‌ انتظار کشیده‌ شود و در ظهورش‌ اطاعت‌ گردد
انتظار ظهور یعنی‌: انتظار تحقق‌ حق‌ و عدالت‌، انتظار آمدن‌ مصلح‌ موعود و منجی‌ عدالتگر و انتظار برای‌ همه‌ علامتها و نشانه‌های‌ ظهور.
منتظر واقعی‌ به‌ سبب‌ عشق‌ و ارادت‌ به‌ مولای‌ خویش‌ همه‌ رنجها و دردهایش‌ را به‌ فراموشی‌ می‌سپارد تا هر لحظه‌، خود را بیشتر برای‌ واقعه‌ عظیم‌ و ناگهانی‌ ظهور آماده‌ کند.

امام‌ صادق‌، علیه‌السلام‌، فرموده‌اند:

بدرستی‌ که‌ ما را دولتی‌ است‌ که‌ خداوند هر وقت‌ بخواهد آن‌ را (روی‌ کار) می‌آورد، هر کس‌ دوست‌ می‌دارد از اصحاب‌ قائم‌، علیه‌السلام‌، باشد باید که‌ انتظار بکشد، از گناه‌ پرهیز کند و با اخلاق‌ پسندیده‌ رفتار نماید. پس‌ هر گاه‌ از دنیا برود و قائم‌، علیه‌السلام‌، بپا خیزد، پاداش‌ او همچون‌ کسی‌ خواهد بود که‌ دوران‌ حکومت‌ آن‌ حضرت‌ را درک‌ کرده‌ باشد.

انتظار، حرکتی‌ سازنده‌ و زندگی‌بخش‌ است‌ که‌ ما را وا می‌دارد به‌ تلاش‌ برای‌:

۱٫ شناخت‌ و معرفت‌ حجّت‌ خدا
۲٫ کسب‌ فضائل‌ اخلاقی‌
۳٫ تجدید عهد و پیمان‌ با امام‌ و مقتدا و مقام‌ ولایت‌
۴٫ آماده‌ کردن‌ زمینه‌ برای‌ ظهور امام‌ عصر، علیه‌السلام‌، و….
آیا اگر مهمان‌ بزرگ‌ و محترمی‌ به‌ ما وعده‌ دهد که‌ در یکی‌ از روزهای‌ هفته‌ به‌ منزل‌ ما خواهد آمد، از همان‌ آغاز هفته‌ با فراهم‌ کردن‌ وسایل‌ پذیرایی‌ و تزیین‌ منزل‌ و فرش‌ و اثاثیه‌ مناسب‌، منتظر آمدنش‌ نخواهیم‌ بود؟
آگر قطعاً بدانیم‌ که‌ آمدن‌ او علامتهای‌ آشکاری‌ دارد، چطور؟ نسبت‌ بین‌ مؤمنان‌ منتظر و امام‌ منتظران‌ نیز چنین‌ است‌.

امام‌ سجاد، علیه‌السلام‌، در وصف‌ آنان‌ می‌فرماید:

بدرستی‌ که‌ اهل‌ زمانِ غیبت‌ او که‌ امامتش‌ را باور دارند و منتظر ظهور اویند از مردم‌ همه‌ زمانها بهترند… آنان‌ بحق‌ مخلصانند و راستی‌ که‌ شیعیان‌ ما هستند.

امام‌ صادق‌، علیه‌السلام‌، نیز فرموده‌اند:

نزدیکترین‌ حالات‌ بندگان‌ نزد خداوند و بیشترین‌ خشنودی‌ او از آنان‌ هنگامی‌ است‌ که‌ حجّت‌ خدا را نبینند و جایگاه‌ او را ندانند در حالی‌ که‌ می‌دانند که‌ حجّت‌ خدا از بین‌ نرفته‌ است‌… و البته‌ خداوند می‌داند که‌ دوستانش‌ به‌ تردید نمی‌افتند.
فضیلت‌ و ثواب‌ انتظار آنچنان‌ است‌ که‌ امام‌ سجاد، علیه‌السلام‌، در دعای‌ عرفه‌، بعد از دعا برای‌ امام‌ زمان‌، علیه‌السلام‌، بر منتظران‌ درود فرستاده‌، برای‌ آنان‌ دعا می‌کند و امام‌ محمدباقر، علیه‌السلام‌، ثواب‌ منتظران‌ را با ثواب‌ روزه‌دارِ شب‌ زنده‌دار برابر می‌داند. پس‌ واجب‌ است‌ که‌ امر صاحب‌ و مولای‌ خویش‌ را شب‌ و روز انتظار داشته‌ باشیم‌، در تمام‌ طول‌ سال‌ آماده‌ و چشم‌ به‌ راه‌ آمدن‌ آن‌ عزیز دل‌ باشیم‌ و از ظهور او و رحمت‌ خداوند ناامید نشویم‌ که‌:
برترین‌ عبادت‌ مؤمن‌ انتظار فرج‌ داشتن‌ از خداوند است‌.
خدمت‌ کردن‌ و یاری‌ رساندن‌ به‌ امام‌ زمان (علیه السلام)
در وجود مقدس‌ حضرت‌ ولی‌ عصر(علیه السلام‌) اموری‌ جمع‌ است‌ که‌ هر کدام‌ به‌ تنهایی‌ ما را بر آن‌ می‌دارد که‌ از یاری‌ رساندن‌ به‌ امام‌ و اطاعت‌ از آن‌ بزرگوار یک‌ لحظه‌ هم‌ کوتاهی‌ نکنیم‌. حضرت‌ مهدی‌ (علیه السلام‌) حق‌ ولایت‌ و جانشینی‌ از جانب‌ خدا و رسول‌ او بر گردن‌ ما دارد، حق‌ ولی‌نعمت‌ و واسطه‌ نعمت‌ بودن‌، حق‌ معلّمی‌ بزرگ‌ و عالمی‌ هدایتگر، حق‌ پدری‌ مهربان‌ و دلسوز… و حق‌ تمام‌ نعمت‌های‌ ظاهری‌ و باطنی‌ که‌ به‌ برکت‌ وجود آن‌ عزیز از آن‌ برخورداریم‌ و شکر و سپاسش‌ بر ما لازم‌ است‌ و تلاش‌ در جهت‌ یاری‌ رساندن‌ به‌ آن‌ حضرت‌ یکی‌ از راه‌های‌ ادای‌ این‌ حق‌ بزرگ‌ و شکر این‌ نعمت‌ گرانقدر است‌.

امام‌ صادق‌(علیه السلام‌) در بین‌ انواع‌ عبادات‌ آن‌ را ترجیح‌ داده‌ و فرموده‌اند:

اگر دوران‌ او را دریابم‌ تمام‌ مدت‌ زندگانی‌ام‌ او را خدمت‌ خواهم‌ کرد.
منظور از یاری‌ کردن‌ امام‌، اقدام‌ کردن‌ و همکاری‌ نمودن‌ در هر کاری‌ است‌ که‌ مورد نظر و خواست‌ آن‌ بزرگوار باشد، لذا چگونگی‌ این‌ یاری‌ کردن‌ بر حسب‌ زمان‌ها و مکان‌های‌ مختلف‌، تفاوت‌ می‌کند:
یاری‌ کردن‌ در دوران‌ غیبتش به‌ گونه‌ای‌ خاص‌ انجام‌ می‌گردد و در زمان‌ حضورش‌ نحوه‌ دیگری‌ دارد.
گاهی‌ یاری‌ کردن‌ به‌ وسیله‌ پنهان‌ داشتن‌ اعتقاد به‌ آن‌ حضرت‌ انجام‌ می‌شود و گاه‌ با برپایی‌ مجالسی‌ برای‌ یادآوری‌ نام‌ و یاد او و زمانی‌ به‌ دعا کردن‌ برای‌ تعجیل‌ در فرج‌ و ظهورش‌. گاه‌ با یاری‌ دوستان‌ و محبان‌ و شیعیانش‌ و گاهی‌ با تألیف‌ و نشر کتاب‌ها و….
البته‌ یاری‌ کردن‌ وظیفه‌ همه‌ افراد است‌ امّا در کار جمعی‌ تأثیری‌ هست‌ که‌ در کار فردی‌ نیست‌

امیرالمؤمنین‌ علی‌(علیه السلام‌) در یکی‌ از خطبه‌هایشان‌ می‌فرمایند:

ای‌ مردم‌ اگر شما از یاری‌ کردن‌ حق‌ از پای‌ نمی‌نشستید و در کنار زدن‌ باطل‌ سستی‌ نمی‌کردید، آنانکه‌ بر شما نیرو یافتند، قوت‌ نمی‌گرفتند ولی‌ شما همچون‌ بنی‌اسرائیل‌ راه‌ را گم‌ کردید و به‌ جانم‌ سوگند که‌ بعد از من‌ سرگردانی‌ شما چندین‌ برابر خواهد شد از جهت‌ اینکه‌ حق‌ را پشت‌ سر نهادید و به‌ بیگانگان‌ پیوستید.

یاوران‌ مهدی‌ چنانکه‌ در احادیث‌ و روایات‌ آمده‌ است‌ :

برادران‌ پیغمبر خدا(ص‌) و گرامی‌ترین‌ افراد امت‌ او در قیامتند.
آنها برترین‌ افراد در هر زمانند.
یقین‌ آنها، قوی‌، ایمانشان‌، شگفت‌انگیز و صبرشان‌، عظیم‌ است‌ و ثواب‌ عبادت‌هایشان‌ چند برابر می‌شود.
به‌ خاطر آنها بلایا رفع‌ می‌شود و آسمان‌ باران‌ رحمتش‌ را می‌بارد … و اینها فقط‌ گوشه‌ای‌ از فضایل‌ و برتری‌های‌ یاوران‌ و خدمتگزاران‌ واقعی‌ مولایمان‌ حضرت‌ صاحب‌الزمان‌ (عج‌) است‌.
پس‌ شایسته‌ است‌ که‌ در اطاعت‌ و خدمت‌ به‌ آن‌ حضرت‌ تلاش‌ کنیم‌ و بر تلاش‌ و یاری‌ خود دوام‌ بخشیم‌ و یاد آن‌ عزیز را با طولانی‌ شدن‌ مدت‌ آن‌ فراموش‌ نکنیم‌ و از خدا بخواهیم‌ تا ما را از یاوران‌ واقعی‌ حضرت‌ مهدی‌ (علیه السلام‌) قرار دهد.
تجدید بیعت‌ با حضرت‌ ولی‌ عصر، عجّل‌الله تعالی‌ فرجه‌ الشریف
بیعت‌ و تجدید عهد و میثاق‌ با پیغمبر، صلّی‌الله علیه‌وآله‌ وسلم، و امام‌، علیه‌السلام‌، در احادیث‌ و روایات‌ اسلامی‌ از جمله‌ واجباتی‌ است‌ که‌ بر گردن‌ همه‌ افراد، از مرد و زن‌ نهاده‌ شده‌ است‌.

پیغمبر اکرم‌، صلّی‌الله علیه‌وآله وسلم‌، فرموده‌اند:

هرکس‌ بمیرد درحالی که‌ نسبت‌ به‌ امام‌ مسلمین‌ بیعتی‌ بر گردن‌ او نباشد به‌ مرگ‌ جاهلیت‌ مرده‌ است‌ .
در خطبه‌ غدیر نیز آمده‌ است‌ مأموریت‌ الهی‌ پیامبر، صلّی‌الله علیه‌وآله‌ وسلم، و رسالت‌ بزرگ‌ ایشان‌ زمانی‌ به‌انجام‌ رسید که‌ دین‌ اسلام‌ را به‌ فرمان‌ خداوند در غدیر خم‌ کامل‌ نمودند.
رسول‌ خدا، صلّی‌الله علیه‌وآله‌ وسلم، در این‌ روز همه‌ امت‌ را (چه‌ کسانی‌ که‌ حاضر بودند و چه‌ غائب‌) به‌ بیعت‌ با امیرمؤمنان‌، امام‌ حسن‌، امام‌ حسین‌ و امامان‌ از فرزندان‌ حسین‌، علیهم‌السلام‌، امر فرمود و عهد و پیمان‌ به‌ اطاعت‌ ایشان‌ را بر مردم‌ واجب‌ نمود، با وجود اینکه‌ ائمه‌ اطهار، علیهم‌السلام‌، معاصر اهل‌ آن‌ زمان‌ نبودند.
البته‌ بیعت‌، گاه‌ به‌معنای‌ دست‌ دادن‌ است‌ که‌ اگر در زمان‌ حضور امام‌ معصوم‌، علیه‌السلام‌، طلب‌ شود بر همه‌ افراد واجب‌ است‌ که‌ اطاعت‌ کنند.
از همین‌رو وقتی‌ پیامبر اسلام‌، صلّی‌الله علیه‌وآله‌ وسلم، در روز غدیر و غیر آن‌ مسلمانان‌ را به‌ بیعت‌ کردن‌ با امام‌، علیه‌السلام‌، فرا می‌خواند، به‌ آن‌ سبقت‌ می‌گرفتند. حتی‌ ایشان‌ بعد از فتح‌ مکه‌ امر فرمود ظرف‌ آبی‌ آوردند، دست‌ خود را در آن‌ فرو برده‌، سپس‌ آن‌ را بیرون‌ آورد، آنگاه‌ به‌ زنان‌ فرمودند: دستهایتان‌ را در این‌ آب‌ فرو ببرید که‌ همین‌ بیعت‌ است‌.
و گاه‌ بیعت‌ با دل‌ و زبان‌ است‌، یعنی‌ تصمیم‌ قلبی‌ محکم‌ و ثابت‌ بر اطاعت‌ امر امام‌، علیه‌السلام‌، و یاری‌ کردن‌ او با نثار جان‌ و مال‌ و بر زبان‌ آوردن‌ آنچه‌ دل‌ بر آن‌ نهاده‌ایم‌.
چنانکه‌ رسول‌ خدا، صلّی‌الله علیه‌وآله‌ وسلم، وقتی‌ دشواری‌ بیعت‌ همه‌ مؤمنان‌ با علی‌، علیه‌السلام‌، را دیدند به‌ آنان‌ امر فرمودند که‌ با زبان‌، عهد و بیعت‌ خود را اظهار کنند.
پس‌ سزاوار است‌ در دوران‌ غیبت‌، دل‌ به‌ ولایت‌ مولایمان‌ امام‌ زمان‌، عجّل‌الله تعالی‌فرجه‌، بسپاریم‌ و هر روز عهد و بیعت‌ خویش‌ را با امام‌، علیه‌السلام‌، یادآور شویم‌.
چنانکه‌ دعای‌ عهد مشتمل‌ بر تجدید بیعت‌ برای‌ حضرت‌ صاحب‌الامر، عجّل‌الله تعالی‌فرجه‌، است‌ و امام‌ صادق‌، علیه‌السلام‌، درباره‌ آن‌ فرموده‌اند:
هرکس‌ چهل‌ روز این‌ دعا را بخواند از یاوران‌ حضرت‌ قائم‌، علیه‌السلام‌، خواهد بود و اگر پیش‌ از ظهور آن‌ حضرت‌ بمیرد، خدای‌ تعالی‌ او را زنده‌ خواهد کرد تا در رکاب‌ آن‌ جناب‌ جهاد نماید…
همچنین‌ مستحب‌ است‌ عهد و میثاق‌ با آن‌ حضرت‌ را در روز جمعه‌ تازه‌ نماییم‌ که‌ در این‌ روز خداوند برولایت‌ امامان‌، علیهم‌السلام‌، از جهانیان‌ پیمان‌ گرفته‌ است‌ و ثواب‌ کارهای‌ نیک‌ در آن‌ دو برابر نوشته‌ می‌شود و بدون‌ تردید بیعت‌ کردن‌ از نیکوترین‌ کارها و بهترین‌ و کاملترین‌ عبادتهاست‌ و:
هرکس‌ بر آنچه‌ با خدا عهد بسته‌ وفادار بماند خداوند او را پاداشی‌ بزرگ‌ خواهد داد
اندوهگین‌ بودن‌ و گریستن‌ در فراق‌ امام‌ عصر(علیه السلام)
از نشانه‌های‌ دوستی‌ و اشتیاق‌ شیعیان‌ به‌ امام‌ عصر (علیه السلام‌) و دلیل‌ معرفت‌ و محبت‌ قلبی‌ آنان‌ به‌ امام‌، اندوهگین‌ بودن‌ از فراق‌آن‌ حضرت‌ و گریستن‌ بر مصیبت‌ها و رنج‌های‌ ایشان‌ است‌،
چنانکه‌ در دیوان‌ منسوب‌ به‌ آقا و مولایمان‌ امیرالمؤمنین‌علی‌(علیه السلام‌) در بیان‌ دلایل‌ و نشانه‌های‌ دوستی‌ راستین‌ آمده‌ است‌:
و از نشانه‌ها: خندیدنش‌ در میان‌ مردم‌ است‌، درحالیکه‌ دلش‌ مالامال‌ از اندوه‌ باشد.
همانطور که‌ هر یک‌ از دوستان‌ و خویشان‌ بر گردن‌ ما حقی‌ دارند و اگر به‌ گرفتاری‌ و مصیبتی‌ مبتلا شوند، ما نیز به‌ خاطرغم‌ و اندوه‌ آنان‌ اندوهگین‌ می‌شویم‌، مطمئناً این‌ حق‌ برای‌ پیشوا و مولایمان‌، حضرت‌ حجت‌ (ع‌)، بر تمامی‌ مؤمنین‌سزاوارتر است‌.
اگر بدانیم‌ که‌ غیبت‌ طولانی‌ امام‌ چه‌ محرومیت‌ بزرگی‌ را نصیب‌ ما کرده‌ است‌ و تحمل‌ این‌ همه‌ سال‌ انتظار،چقدر برای‌ خود ایشان‌ سخت‌ است‌، بدون‌ شک‌ روزها و شب‌هایمان‌ بی‌ذکر یاد او نخواهد گذشت‌.

امام‌ صادق‌ (علیه السلام‌) درباره‌ فضیلت‌ اندوهگین‌ بودن‌ در فراق‌ آن‌ حضرت‌ فرموده‌اند:

شخص‌ مهموم‌ به‌ خاطر ما که‌ غم‌ و اندوهش‌ از جهت‌ ظلمی‌ است‌ که‌ بر ما رفته‌، نفس‌ کشیدنش‌تسبیح‌گویی‌ است‌ و هم‌ او به‌ خاطر ما عبادت‌ است….. هر کس‌ دیده‌اش‌ در راه‌ ما گریان‌ شود به‌ خاطرخونی‌ که‌ از ما به‌ ناحق‌ ریخته‌ شده‌ یا حقی‌ که‌ از ما سلب‌ گردیده‌ یا حرمتی‌ که‌ از ما هتک‌ شده‌ یا به‌ خاطر یکی‌از شیعیانمان‌ خداوند تعالی‌ به‌ آن‌ اشک‌ سال‌ها جایگاهش‌ را در بهشت‌ قرار خواهد داد.
غیبت‌ مولایمان‌ و آنچه‌ از ناراحتی‌ها و حوادث‌ ناگوار بر آن‌ حضرت‌ و بر شیعیان‌ وارد گردیده‌، از بزرگترین‌ و مهمترین‌علل‌ حزن‌ و اندوه‌ ائمه‌ معصومین‌ (علیه السلام‌) بوده‌ است‌، چنانکه‌ مفضل‌ بن‌ عمر، از اصحاب‌ خاص‌ امام‌ صادق‌ (علیه السلام‌) در توصیف‌احوال‌ آن‌ امام‌، آورده‌ است‌:
زمانی‌ ایشان‌ را دیدم‌ که‌ بر روی‌ خاک‌ نشسته‌ و همچون‌ کسی‌ که‌ فرزند از دست‌ داده‌ و جگرش‌ سوخته‌ باشد می‌گرید.حزن‌ و اندوه‌ چهره‌اش‌ را فراگرفته‌ و رنگش‌ را تغییر داده‌ و اشک‌، چشمانش‌ را پر کرده‌ بود، می‌فرمودند:
ای‌ آقای‌ من‌! غیبت‌ تو خواب‌ از سرم‌ ربوده‌ و زمین‌ را بر من‌ تنگ‌ نموده‌ و راحتی‌ از دلم‌ برده‌. ای‌ آقای‌من‌! غیبت‌ تو مصیبتم‌ را به‌ اندوه‌های‌ ابدی‌ پیوسته‌… از جهت‌ مصیبت‌های‌ گذشته‌ و بلایای‌ پیشین‌ اشکی‌ ازچشمم‌ جاری‌ نشود و ناله‌ای‌ از سینه‌ای‌ سر نکشد مگر اینکه‌ در برابر چشمم‌ مجسم‌ می‌گردد محنت‌های‌ (تو)که‌ از آن‌ ها بزرگتر و سخت‌تر است‌…
پس‌ عرض‌ کردم‌ این‌ کدام‌ محنت‌ سخت‌ است‌ که‌ سبب‌ شده‌ اینچنین‌ در ماتم‌ و سوگ‌ بنشینید؟

امام‌ آهی‌ برکشید و پریشانی‌اش‌ بیشتر شد و فرمودند:

به‌ درازا کشیدن‌ و طول‌ عمر (قائم‌)مان‌ و گرفتاری‌ مؤمنین‌ در آن‌ زمان‌ و شک‌ و تردیدهایی‌ که‌ بر اثرطولانی‌ شدن‌ غیبت‌ او بر ایشان‌ پدید می‌آید و بیشترشان‌ از دین‌ برمی‌گردند و رشته‌ اسلام‌ یعنی‌ ولایت‌ را ازگردن‌ بیرون‌ می‌افکنند.
اهداء ثواب‌ نماز و قرائت‌ قرآن‌ به‌ امام‌ زمان‌ (علیه السلام)
یکی‌ دیگر از آداب‌ و وظایف‌ مؤمنان‌ منتظر در عصر غیبت‌، هدیه‌ کردن‌ ثواب‌ نماز یا قرائت‌ قرآن‌ به‌ امام‌ زمان‌ علیه‌ السلام‌، است‌.
همانطور که‌ هر یک‌ از ما برای‌ نشان‌ دادن‌ علاقه‌ و محبت‌ خود به‌ دیگران‌، کلمات‌ محبت‌آمیز بر زبان‌ می‌آوریم‌، به‌ دیدارشان‌ می‌رویم‌ یا به‌ آنان‌ هدیه‌ می‌دهیم‌ تا از دوستی‌ و محبت‌ متقابل‌ آنها برخوردار شویم‌، با بر زبان‌ آوردن‌ آیات‌ زیبای‌ قرآن‌ یا عبارات‌ و آیات‌ نماز، عشق‌ و علاقه‌ قلبی‌ خویش‌ را به‌ مولایمان‌ حضرت‌ صاحب‌ الزمان‌ (علیه السلام‌) هدیه‌ می‌کنیم‌ تا از محبت‌ و دوستی‌ آن‌ امام‌ بزرگوار بیشتر بهره‌مند گردیم‌.
چنانکه‌ نقل‌ است‌ در زمان‌ امام‌ حسن‌ مجتبی‌ (علیه السلام‌) دخترک‌ خدمتکاری‌ با دسته‌ گلی‌ خوشبو نزد امام‌ آمد و شاخه‌ گلی‌ را به‌ آن‌ حضرت‌ هدیه‌ نمود. امام‌ در مقابل‌ این‌ کار پاداش‌ بزرگی‌ به‌ وی‌ بخشید. سپس‌ در مقابل‌ نگاه‌ متعجب‌ اطرافیان‌ خود فرمودند: خداوند به‌ ما دستور داده‌ و فرموده‌ است‌:
هر گاه‌ کسی‌ شما را ستایش‌ کند شما باید در مقابل‌ به‌ ستایشی‌ بهتر از آن‌ یا مانند آن‌ پاسخ‌ دهید .
در واقع‌ ائمه‌ معصومین‌، علیهم‌ السلام‌، ما از این‌ هدیه‌ها بی‌نیازند، همانگونه‌ که‌ دریا از آنچه‌ ابرها بر آن‌ می‌بارند بی‌نیاز است‌. ولی‌ ما بی‌نیاز نیستیم‌ از اینکه‌ به‌ ایشان‌ هدیه‌ای‌ تقدیم‌ نماییم‌.
البته‌ در اینکه‌ نماز مخصوصی‌ به‌ عنوان‌ هدیه‌ به‌ حضرت‌ مهدی‌ یا به‌ یکی‌ از ائمه‌ اطهار، علیهم‌السلام‌، به‌ جای‌ آوریم‌ یا سوره‌ای‌ را به‌ عشق‌ آنان‌ ختم‌ کنیم‌، هیچ‌ حد و وقت‌ و شماره‌ای‌ نیست‌ و هر کس‌ به‌ مقدار محبت‌ و توانایی‌اش‌ به‌ محبوبش‌ هدیه‌ تقدیم‌ می‌کند و بر حسب‌ طاقتش‌ او را خدمت‌ می‌نماید. بدون‌ شک‌ نماز و قرآنی‌ که‌ با این‌ نیت‌ آغاز می‌شود علاوه‌ بر ثواب‌ و پاداشی‌ که‌ برای‌ صاحب‌ آن‌ به‌ همراه‌ دارد، پیوند و ارتباط‌ انسان‌ مومن‌ را با امام‌ غائبش‌ محکم‌تر می‌کند که‌ به‌ وسیله‌ آن‌ می‌تواند به‌ محبوب‌ خویش‌ نزدیک‌تر شود.
چنانکه‌ امام‌ موسی‌ کاظم‌ (علیه السلام‌) در فضیلت‌ آنان‌ که‌ ثواب‌ قرائت‌ و ختم‌ قرآن‌ رابه‌ پیامبر و ائمه‌ اطهار، علیهم‌ السلام‌، هدیه‌ می‌کنند، فرموده‌اند:
پاداش‌ آنان‌ این‌ است‌ که‌ در روز قیامت‌ با ما اهل‌بیت‌ خواهند بود.

همچنین‌ یکی‌ از معصومین‌، علیهم‌ السلام‌، روایت‌ است‌ که‌ فرموده‌اند:

هر کس‌ ثواب‌ نماز خود (چه‌ واجب‌ و چه‌ مستجب‌) را برای‌ رسول‌ خدا و امیر المؤمنین‌ و امامان‌ بعد از آن‌ حضرت‌، علیهم‌ السلام‌، قرار دهد خداوند ثواب‌ نمازش‌ را آنقدر افزایش‌ می‌دهد که‌ از شمارش‌ آن‌ نفس‌ قطع‌ می‌گردد و پیش‌ از آنکه‌ روحش‌ از بدنش‌ برآید به‌ او گفته‌ می‌شود: هدیه‌ تو به‌ ما رسید پس‌ امروز، روز پاداش‌ و تلافی‌ کردن‌ (نیکیهای‌) توست‌. دلت‌ خوش‌ و چشمت‌ روشن‌ باد به‌ آنچه‌ خداوند برایت‌ مهیّا فرموده‌ و گوارایت‌ باد آنچه‌ که‌ به‌ آن‌ رسیده‌ای‌.

محبت‌ خاص‌ به‌ حضرت‌ ولی‌ عصر(علیه السلام)

محبت‌ به‌ ائمه‌ معصومین‌، علیهم‌السلام‌، و دوستی‌ ایشان‌ بخشی‌ از ایمان‌ و شرط‌ قبولی‌ اعمال‌ است‌ و در این‌ باره‌ روایات‌ و احادیث‌ بسیاری‌ نقل‌ شده‌ است‌ ولی‌ محبت‌ به‌ مولایمان‌، حضرت‌ حجت‌ ، علیه‌السلام‌، دارای‌ ویژگیهایی‌ است‌ که‌ آن‌ را در میان‌ محبت‌ به‌ سایر امامان‌ معصوم‌، علیهم‌السلام‌، خاص‌ می‌کند:
۱- محبت‌ و شناخت‌ امام‌ عصر علیه‌السلام‌ ، از محبت‌ و شناخت‌ سایر امامان‌ معصوم علیهم‌السلام‌ جدا نمی‌گردد ولی‌ عکس‌ آن‌ چنین‌ نیست‌. یعنی‌ ممکن‌ است‌ کسی‌ نسبت‌ به‌ امامان‌ دیگر محبت‌ و شناخت‌ داشته‌ باشد، ولی‌ حضرت‌ مهدی‌ علیه‌السلام‌، را نشناسد. بنابراین‌ اگر آن‌ بزرگوار را بشناسیم‌ و او را دوست‌ بداریم‌ حقیقت‌ ایمان‌ ما کامل‌ می‌گردد،

چنانکه‌ امام‌ رضا ، علیه‌السلام‌، از پیامبر خدا، صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌، روایت‌ کرده‌اند:

… هر کس‌ دوست‌ دارد خداوند را ملاقات‌ کند در حالی‌ که‌ ایمانش‌ کامل‌ و اسلامش‌ نیکو باشد، باید که‌ ولایت‌ حجت‌ منتظر را دارا گردد. اینان‌ چراغهایی‌ در تاریکی‌ و امامان‌ هدایت‌ و نشانه‌های‌ تقوی‌ هستند. هر کس‌ آنها را دوست‌ بدارد و ولایتشان‌ را بپذیرد، من‌ ضمانت‌ می‌کنم‌ که‌ خداوند او را به‌ بهشت‌ خواهد برد.
۲- پیروزی‌ و غلبه‌ نهایی‌ مسلمین‌ بر کافران‌، زنده‌شدن‌ دوباره‌ دین‌ اسلام‌ و برپایی‌ حکومت‌ جهانی‌ حق‌ و عدالت‌ به‌ دست‌ آن‌ حضرت‌ و با ظهور ایشان‌ انجام‌ می‌پذیرد.
۳- آن‌ حضرت‌ بعد از امیرالمؤمنین‌ و امام‌ حسن‌ و امام‌ حسین‌، علیهم‌السلام‌، از سایر امامان‌، علیهم‌السلام‌، افضل‌ و برتر است‌ چنانکه‌ امام‌ صادق‌، علیه‌السلام‌، از رسول‌ خدا، صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌، نقل‌ کرده‌اند که‌ فرمودند:
خداوند از بین‌ روزها، روز جمعه‌ و از ماهها، ماه‌ رمضان‌ و از شبها، شب‌ قدر را برگزید و از مردم‌، پیغمبران‌ و از پیغمبران‌، رسولان‌ و از رسولان‌، مرا و علی‌ را از من‌ برگزید و از علی‌، حسن‌ و حسین‌ را اختیار کرد و از حسین‌، اوصیاء را برگزید…که‌ نهمین‌ ایشان‌ افضل‌ آنها می‌باشد.
۴- تمام‌ آنچه‌ از نعمتهای‌ فراوان‌ و عنایات‌ بی‌پایان‌ خداوند، ما را فرا گرفته‌ است‌ به‌ برکت‌ مولایمان امام‌ زمان‌ علیه‌السلام‌، و به‌ واسطه‌ او و احسان‌ اوست‌
علاوه‌ بر اینها، هرچه‌ محبت‌ و دوستی‌ ما عمیق‌تر و نیرومندتر گردد، آثار و نشانه‌های‌ آن‌ بیشتر می‌شود همچنانکه‌ درخت‌ هر چه‌ بیشر رشد و پرورش‌ یابد گلها و میوه‌هایش‌ بیشتر می‌شود.
از نشانه‌های‌ محبت‌: یاد کردن‌ از محبوب‌ و از دل‌ بر زبان‌ آوردن‌ خوبیها و زیباییهای‌ او و کمر بستن‌ به‌ اطاعت‌ و خدمت‌ اوست‌.

امام‌ صادق‌ علیه‌السلام‌، می‌فرمایند:

خداوند رحمت‌ کند بنده‌ای‌ را که‌ ما را نزد مردم‌ محبوب‌ نماید و ما را در معرض‌ دشمنی‌ و کینه‌توزی‌ آنان‌ قرار ندهد. همانا به‌ خدا سوگند اگر سخنان‌ زیبای‌ ما را برای‌ مردم‌ روایت‌ می‌کردند به‌ سبب‌ آن‌ عزیزتر می‌شدند…
در مضمونی‌ از کلام‌ حضرت‌ علی‌، علیه‌السلام‌، و امام‌ حسن‌ عسکری‌، علیه‌السلام‌، نیز آمده‌ است‌ که‌ هر کس‌ از شیعیان‌، ما را بشناسد و مردمی‌ را که‌ از دیدن‌ ما محروم‌ مانده‌اند هدایت‌ نماید و از تاریکی‌ جهل‌ به‌ نور علمی‌ که‌ ما به‌ او داده‌ایم‌ بیرون‌ برد، در قیامت‌ تاجی‌ از نور بر سرش‌ می‌درخشد و در بهشت‌ با ما خواهد بود.

منبع: مکیال‌ المکارم‌، آیت الله سید محمدتقی‌ موسوی‌ اصفهانی‌(رحمت الله علیه)

مطلب قبلیجوانان منتظر و قرآن کریم
مطلب بعدیجزو چه کسانی هستیم؟!

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید