انتظار، یاد ومحبت 

انتظار، یاد ومحبت

 

همانند کسی که در پیِ شب یلدایی، خسته از ظلمت و تیرگی، چشم به افق دوخته و دمیدن خورشید را آرزو می‌کند.

همانند کسی که در بیابانی بی‌انتها سرگردان مانده، تنها و وحشتزده رهنمایی را می‌طلبد.

همانند کسی که پس از تشنگی‌های بسیار، با پنجه‌هایی دردمند، زمین را کنده و در آرزوی جوشش آبی گوارا«له‌له» می‌زند.

همانند کسی که در قحط سال بی‌باران، در کنار مزرعه عطش‌زده‌اش، به امید پدیدار گشتنِ‌ابر رحمت دیده، به کرانه‌های آسمان چشم دوخته است.

همانند کسی که در حین بالا رفتن از کوهی، پایش لغزیده و دست به سنگی گرفته و کمک‌دهنده‌ای را فریاد می‌زند.

همانند کسی که در کنار بستر بیماری عزیز، ترسان از جان دادن او،‌ ورود طبیبی درد آشنا را لحظه‌شماری می‌کند.

باید انتظار کشید، باید دیده به راه امام زمان-علیه‌السّلام- بود،‌باید هر صبح و شام چشم انتظار فرج ماند(۱).

«فتوقّعوا الفرج کلّ صباح و مساء…». امام صادق-علیه‌السّلام-

منتظر ظهور امام زمان-علیه‌السّلام- بودن، حرکت به سوی ظهور داشتن و عمل به آرمان‌های موعود نمودن است. و چنین انتظاری خود فرج و گشایش به حساب می‌آید(۲).

جامعه منتظر جانعه‌ای پویا است. جامعه‌ای متحرّک و فعّال است که حاکمیّت طاغوت را نفی می‌کندو بی‌عدالتی را برنمی‌تابد.

انتظار منتظر،‌ انسانی کوشاست، انسانی جهادگر و مبارز است که در مسیر اقامه توحید و استقرار و لایت از نثار هر چه دارد، دریغ نمی‌ورزد.

«المنتظر لامرنا کالمتشحّط بدمه فی سبیل‌الله».

«کسی که چشم انتظار حاکمیّت ما باشد،‌ مانند مجاهد‌ی است که در راه خدا به خون خویش غلطیده باشد».

 

یاد

 

اگر کسی امام زمان-علیه‌السّلام- را شناخت، دیگر یادش را از خاطر نخواهد برد.

اگر کسی مهربانی‌های او را دید، دیگر فراموشش نخواهد کرد.

اگر کسی احساس انس با امام زمان-علیه‌السّلام- کرد، آنگاه همیشه به یادش خواهد بود.

راستی مگر می‌شود کسی که پدرش را،‌ برادرش را،‌ دوست مشفق و دلسوزش را از یاد نمی‌برد، ‌امام زمانش را به فراموشی بسپارد؟!

حق کدامین پدر افزون‌تر از حقوق امام زمان-علیه‌السّلام- است؟ کدام برادر مهربان‌تر از او است؟

دلسوزی چه دوستی بیشتر از دلسوزی‌ها و محبّت‌های او است؟

او خود خطاب به شیعیانش می‌فرماید:«انّا غیر مهملین لمراعاتکم و لاناسین لذکرکم»(۳).

«ما در مراعات حال شما کوتاهی نمی‌کنیم و یادتان را از خاطر نمی‌بریم».

وقتی او که ذخیره همه‌ هستی، ثمره همه رسالت‌ها، منبع همه کمالات، سرچشمه همه خیرات و جلوه‌گاه همه نیکویی‌ها و زیبایی‌ها است، یاد شیعیان را از خاطر نمی‌برد، آیا رواست فراموشی آنان نسبت به آن امام مهربان!؟

که می‌فرماید:

«… و لو لا ذلک لنزل بکم اللّاواء، و اصطلمکم الأعداء»(۴).

«اگر یاد او نبود بلاهای سخت بر شیعیان فرود می‌آمد و دشمنان آنان را نابود می‌کردند».

این که او به یاد شیعیانش بود، و برای‌شان دعا کرد، و در فتنه‌های بنیان سوز دوره‌ غیبت عنایت خویش را از آنان دریغ نداشت، باعث استقرار و استمرار حیات ایشان بود، آیا رواست غفلت آنان از او و حقوق آن بزرگوار؟!

 

محبت

 

خدا محبّت و موّدت حضرت مهدی-علیه‌السّلام- را در ضمن محبّت سایر اهل بیت پیامبر-صلی‌الله‌علیه‌و‌اله‌و‌سلم- بر همگان واجب نمود.

«قل لا أسألکم علیه اجراً الّا المودّه فی القربی»(۵).

«بگو: من از شما جز مودّت و محبّت خویشاوندانم اجر و مزدی برای رسالت نمی‌خواهم».

دوستی و علاقه‌ به اهل بیت-علیهم‌السّلام- و امام زمان-علیه‌السّلام- به عنوان اجر رسالت نه منفعتی برای پیامبر دارد و نه بهره‌ای را نصیب امام زمان و اهل بیت-علیهم‌السّلام-‌ می‌سازد،‌بلکه تنها به نفع ایمان آورندگان است و بهره‌های بی‌پایان آنان را در دنیا و آخرت به همراه دارد.

«قل ما سألتکم من اجرٍ فهو لکم»(۶).

«بگو: هر اجر و پاداشی از شما خواسته‌ام برای خود شماست».

در حقیقت همین مودّت‌ها و محبّت‌ها و علاقه‌ و ارتباط‌های روحی و معنوی است که راه سیر به سوی خدا را فراهم می‌آورد و سلوک انسان را در راستای اراده حق شکل می‌دهد.

«قل ما أسألکم علیه من اجرٍ الّا من شاء‌ أن‌یتّخذ الی ربّه سبیلاً»(۷).

«بگو: من از میان شما این اجر رسالت نمی‌طلبم،‌ مگر از آن کسان که بخواهند راهی به سوی پروردگار خویش بیابند».

با محبّت امام زمان-علیه‌السّلام- است که زمینه‌های اطاعت از او فراهم می‌آید و با اطاعت از او است که راه کمال انسان به سوی خدا هموار می‌شود.

محبّت اساس و پایه دین، بلکه مساوی دین است(۸)،‌ دین خدا جز با تکیه بر محبّت و ولایت اهل بیت-علیهم‌السّلام-‌ استقرار نمی‌یابد. از این رو انتظارِ حاکمیت و غلبه‌ دین در جهان به نوعی انتظارِ جهانی شدن محبّت و ولایت امام زمان-علیه‌السّلام- است.

و شاید به همین خاطر باشد که امام زمان-علیه‌السّلام-‌ می‌فرماید: «فلیعمل کلّ امرء‌ منکم بما یقرب به من محبّتنا»(۹).

«هر یک از شما باید به آنچه که او را به مقام محبت ما نزدیک می کند عمل نماید».

از این رو اگر عبادتی یا عملی استحبابی یا دعا یا زیارتی خاص بتواند مقدمه‌ای برای ایجاد محبّت بیشتر نسبت به امام زمان-علیه‌السّلام- باشد،‌ انجام آن وظیفه‌ای خواهد بود که با فرمان صریح آن بزرگوار بر عهده شیعیان قرار گرفته است.

 

پی نوشتها :

 

(۱) . بحارالانوار، ج۵۲، ص۱۴۵٫

(۲) . «الیس انتظار الفرج من الفرج؟». امام رضا-علیه‌السّلام-

«آیا انتظار فرج از فرج به شمار نمی‌آید؟».

«انتظار الفرج من اعظم الفرج». امام سجاد-علیه‌السّلام-

«انتظار فرج از بالاترین انواه فرج است».مدرک پیشین،‌ص۱۲۲٫

(۳) . احتجاج، طبرسی، چاپ اسوه، ج۲، ص۵۹۸، نامه به شیخ مفید.

(۴) . همان نامه،‌ همان مدرک.

(۵) . سوره شوری،‌آیه ۲۳٫

(۶) . سوره سبأ، آیه ۴۷٫

(۷) . سوره فرقان،‌ آیه۵۷٫

(۸) . «هل الدّین الّا الحبّ». «آیا دین چیزی به جز دوستی است؟». امام صادق-علیه‌السّلام- تفسیر عیّاشی،‌ج۱،‌ ص۱۶۷٫

(۹) . احتجاج،‌طبرسی،‌ ج۲،‌ ص۵۹۹٫

 

منبع :نورپرتال

مطلب قبلیکربلایی کاظم ساروقی
مطلب بعدیمحبّت به امام علیه السلام

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید